Pwenej słonecznej niedzieli, kiedy byli u nas mili goście z Belgii, David i Dawid, wyskoczyliśmy sobie na niedzielny wypadzik do Hvalfjörður, nieopodal położonego fjordu, który już wcześniej tu opisywałam. Ostatnio byłiśmy tam z Wiktorem wczesną wiosną. Teraz, latem jest jeszcze piękniejszy.
Mama przechadza się pod "wiszącą skałą" (ten mały niebieski punkcik w oddali to właśnie ona)!
A to ja na samym końcu Hvalfjarðareyri, małego półwyspu, który wdziera się w środek fjordu. Jest z niego piękny widok na okoliczne góry, a także można znaleźć na plaży różne stworzenia , muszle i bardzo ładne kamienie (fot. poniżej - meduza oraz Dawid przymierzający się do zjedzenia kraba, hehe).
Chłopcy rzucali kamiene z bardzo wysokiego klifu. Dawid próbował nawet odlecieć...
Piękny wodospad. Poszliśmy w górę tej rzeki, do momentu kiedy brzeg przemienił się w kanion i musieliśmy dokonać karkołomnej wspinaczki po ścianie, aby z niego wyjść. To była przygoda!!!
Wiktor i Jola maszerują dziarsko w górę potoku.
David cały czas robił zdjęcia, ja oczywiście też. Pogoda była idealna, ciepło, lekki wiaterek i przejrzyste powietrze.
Pewnego letniego dnia David i Dawid dokonali wielkego czynu. Pojechali na rowereach do Blue Lagoon i z powrotem, około 50 km w jedną stronę!!! Wyjechali o 10 rano, wrócili o 22.30, bardzo zmęczeni, ale wszyscy byliśmy z nich dumni, dzielne z nich chłopaki!!!
Wiktor i Dawid dobrze się rozumieli i fajnie spędzali czas. Dużo grali w piłkę, objadali się porzeczkami sąsiadki, chodzili na basen. Raz byli na miejskiej plaży i chociaż było pochmurno i nie za ciepło, to i tak się fajnie bawili, bo woda w baseniku jest oczywiście gorąca.
Obowiązkowa atrakcja: widoki i lody w Perle.
Na obu wycieczkach mieliśmy szczęście. Wieloryby wynurzały się dookoła statku wypuszczając swoje fontanny na kilkanaście metrów w górę.
Helenka niedawno dostała nowy rowerek. Bałam się, że nie będzie chciała na nim jeździć, ale wszystkich zaskoczyła i polubiła rowerek od razu!!! Przy ładnej pogodzie wychodzimy i jeździmy po okolicy. Hela jest z siebie bardzo dumna, że może wychodzić na rowerek tak, jak inne dzieci. Najbardziej lubi, kiedy Wiktor jedzie obok niej na swoim rowerze.
Kolacja z naszymi przyjaciółmi z Senegalu, jedliśmy przepyszne danie - poulet yassa.
Niedaleko od naszego domu jest ta fajna przybrzeżna skała.
Wspólne przejażdżki rowerowe.
Mama odpoczywa podczas spaceru w parku krajobrazowym Heiðmörk. 
Lawy ci u nas dostatek. Jest wszędzie: pod nami, dokoła nas... Fajnie jest sobie czasem po niej pochodzić, podziwiać różne formacje, które tworzy. Chłopcy ostatnio odkryli fajne miejsce kilka kilometrów za stolicą. Okolice góry Helgafell to pustynia i lawa.
Można spokojnie pochodzić po brzegu lodowca, ale nie należy zapuszczać się zbytnio wgłąb bez raków, czekana i najlepiej przewodnika!
Po obejrzeniu czarnego jęzora ruszyliśmy dalej na południe, aż dotarliśmy do tej cudownej plaży. Widoki niesamowite: z jednej strony skały Reynisfjara, z drugiej wyspa Dýrhólaey. Jest to plaża kamienista, wszystkie kamienie mają dokładnie ten sam kształt i kolor - są ciemnoszare, płaskie i okrągłe, różnią się tylko wiekością. Plażę zamyka wysoka skała, w której woda wyżłobiła niesamowite kolumny skalne.
Kolejny przystanek na drodze to Vík í Mýrdal, malownicza wioska na samym południu. 
Za Víkiem droga prowadzi przez dwie pustynie. Wydmy czarnego piasku skąpo porośnięte trawą i bezkresny ocean sprawiają, że miejsce to wygląda raczej nieziemsko. Kiedy tamtędy jechaliśmy, wiał silny wiatr, zawiewał nam piach na szybę. Pustynię przecinają rozlewiska dwóch rzek, na obydwóch z nich wybudowano stalowe mosty o specjalnej elastycznej konstrukcji, przystosowanej do ruchomego podłoża.
Po przekroczeniu rzeki Skeiðará zaczyna się królestwo Vatnajökull, największego lodowca islandzkiego, czwartego co do wielkości na świecie. Droga biegnie wzdłuż wybrzeża, więc z jednej strony mamy Atlantyk, a z drugiej schodzące z gór jęzory lodowca. 
