Są na tym świecie takie miejsca, które trudno opisać słowami, gdzie wydaje się, że czas nie płynie, gdzie zapominasz o wszystkim i po prostu jesteś, oddychasz, patrzysz i dziękujesz Bogu za to, że żyjesz. Krisúvíkurberg - południowe wybrzeże Islandii.
Wiktor tańczy z naszą piękną królową balu.
Po południu trzeba sobie było zrobić przerwę na lunch po czym pędem jechać do Smaralindu, centrum handlowego, gdzie Wiktor miał występ. Tłumy były straszne, taniec super, Wiktor występował pierwszy raz od roku, wtedy jeszcze prawie nie umiał tańczyć, teraz, to co innego!!!
To był dzień!!! Najlepsze jednak było zakończenie: bożonarodzeniowy bufet w Wikingowej Chacie! Podano wszystkie tutejsze specjały: wieloryba, renifera, jagnięcinę, żeberka, pyszną zupę z indyka, pasztet z łososia... Ciężko było wstać od stołu! A do tego przygrywali nam artyści ubrani w stroje Wikingów, nucąc stare pieśni. (Od lewej: Finnur, Wiktor, Joe, Anjali, Lisa, ja, Gabe).
Po kolacji poszliśmy oglądać kolekcję wypchanych ptaków. Jak widać Wiktor broni się od wszelkich przejawów czułości, cóż, taki wiek.
Około 22 bardów zastąpiła całkiem przyzwoita kapela i nawet zatańczyliśmy sobie jakieś tango!!!
Lisa, moja przyjaciółka wczoraj zrobiła mu "cornrows", raperskie warkoczyki. 
Natasha wręcza Wiktorowi medal i dyplom.
A to już po konkursie, dumny Wiktor ze swoimi trofeami.
Jak niektórzy z Was wiedzą, mieszkamy 150 m od stadionu narodowego Laugardalsvollur. Kiedy grają mecz słyszymy okrzyki i śpiewających kibiców. Ostatnio Islandia grała z Macedonią w eliminacjach do mistrzostw świata i chłopcy byli na tym meczu. Islandia wygrała 1:0 !!!
Geysir odwiedzamy w każde lato, za każdym razem z innymi gośćmi. Tego lata byli to Mirek i Wanda.
To pisklę fulmara spotkaliśmy na polnej drodze. Paweł chciał je zgonić na bok, aby go nie rozjechać, a wtedy "milutkie" pisklę zaczęło pluć jakąś białą cieczą!!! Potem jednak ustąpiło z drogi.
Paweł w każdy poniedziałek wieczorem gra w piłkę nożną. Najczęściej musi trochę poczekać aż kolega po niego przyjedzie, więc czyta wiadomości. Chustka to moja sprawka (nawet nie zauważył kiedy mu ją założyłam).
Na jednej z wycieczek kupiliśmy świeże pomidorki prosto ze szklarni ogrzewanej wodą z najpotężniejszego geotermicznego źródła islandzkiego - Deildartunguhver.
Pewnego wieczoru wracałam z apteki. Na szczęście miałam aparat. Był to jeden z najpiękniejszych zachodów słońca tego lata.
Inny piękny zachód słońca na plaży w Seltjarnarnes. 
Wszyscy lubimy spacerki po plaży. Helenka też. 
Tego lata było wszędzie wyjątkowo dużo jagód. Można się było nimi delektować na każdym kroku!!!
Dla mnie było to pierwsze lato od urodzenia Heli, kiedy mogłam, sobie trochę odpocząć.
Pod koniec sierpnia poraz pierwszy widzieliśmy spęd owiec. Przebywają całe lato w górach, a jesienią farmerzy zapędzają je z gór do zagrody.
Podczas naszej ostatniej wycieczki z mamą, przy wodospadzie Seljalandsfoss, przyszedł do nas bardzo fajny pies. Wiktor od razu go polubił i bawił się z nim świetnie przez prawie pół godziny. Pies grzecznie aportował kamienie, ganiał Wiktora i dawał się głaskać. Brakuje nam w naszej rodzinie tylko jednego: takiego właśnie słodkiego czworonoga. Myślimy nad tym, oj myślimy... Może już niedługo umieścimy tu zdjęcie jakiejś kudłatej mordki...
Helenka niedawno dostała nowy rowerek. Bałam się, że nie będzie chciała na nim jeździć, ale wszystkich zaskoczyła i polubiła rowerek od razu!!! Przy ładnej pogodzie wychodzimy i jeździmy po okolicy. Hela jest z siebie bardzo dumna, że może wychodzić na rowerek tak, jak inne dzieci. Najbardziej lubi, kiedy Wiktor jedzie obok niej na swoim rowerze.
