Można spokojnie pochodzić po brzegu lodowca, ale nie należy zapuszczać się zbytnio wgłąb bez raków, czekana i najlepiej przewodnika!
Po obejrzeniu czarnego jęzora ruszyliśmy dalej na południe, aż dotarliśmy do tej cudownej plaży. Widoki niesamowite: z jednej strony skały Reynisfjara, z drugiej wyspa Dýrhólaey. Jest to plaża kamienista, wszystkie kamienie mają dokładnie ten sam kształt i kolor - są ciemnoszare, płaskie i okrągłe, różnią się tylko wiekością. Plażę zamyka wysoka skała, w której woda wyżłobiła niesamowite kolumny skalne.
Kolejny przystanek na drodze to Vík í Mýrdal, malownicza wioska na samym południu. 
Za Víkiem droga prowadzi przez dwie pustynie. Wydmy czarnego piasku skąpo porośnięte trawą i bezkresny ocean sprawiają, że miejsce to wygląda raczej nieziemsko. Kiedy tamtędy jechaliśmy, wiał silny wiatr, zawiewał nam piach na szybę. Pustynię przecinają rozlewiska dwóch rzek, na obydwóch z nich wybudowano stalowe mosty o specjalnej elastycznej konstrukcji, przystosowanej do ruchomego podłoża.
Po przekroczeniu rzeki Skeiðará zaczyna się królestwo Vatnajökull, największego lodowca islandzkiego, czwartego co do wielkości na świecie. Droga biegnie wzdłuż wybrzeża, więc z jednej strony mamy Atlantyk, a z drugiej schodzące z gór jęzory lodowca. 
Ciekawym miejscem jest fragment starego mostu, który wybudowano na rzece Skeiðará w 1974 roku, zamykając tym samym drogę dookoła Islandii. W roku 1996, po wybuchu wulkanu Grímsvötn, znajdującego się pod lodowcem, nastąpił jökluhlaup (nagły katastrofalny wypływ wód glacjalnych (powódź), charakterystyczny dla Islandii) i niesione przez wodę głazy i góry lodowe dosłownie porwały most na kawałki. Po powodzi zbudowano nowy most, a ten pogięty kawałek starego stanowi ciekawą atrakcję turystyczną.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz